Bozuk Yüzey, Ayşen Gürdal’ın resim pratiğinde yüzeyin yalnızca bir boya alanı olmaktan çıkıp duyguların, anıların ve içsel dönüşümlerin taşıyıcısına dönüştüğü bir seri olarak öne çıkar.
Bu seride yüzey kusursuz bir bütünlük yerine bozulmuş, katmanlaşmış ve zaman içinde dönüşmüş bir alan olarak ele alınır. Her katman, görünür olanın altında saklı kalmış başka bir hikâyeye işaret eder.
Gürdal, renk geçişleri ile dokusal müdahaleleri birlikte kullanarak izleyiciyi sadece görsel bir izlenime değil, aynı zamanda duyusal bir deneyime davet eder. Kompozisyonlarda çatlak, silinme, üst üste binme ve yeniden kurma gibi eylemler belirginleşir.
Bozuk Yüzey, kırılganlık ile direnç arasındaki ilişkiyi araştırırken, yüzeydeki her izin bir hafıza biçimi olabileceğini hatırlatır. Böylece eserler, tamamlanmış bir görüntü sunmaktan çok, devam eden bir iç konuşmanın parçaları olarak okunur.